W dramatycznym zwrocie wydarzeń Sąd odmówił wydania europejskiego nakazu aresztowania dla Zbigniewa Ziobry, byłego ministra sprawiedliwości i prominentnego polityka Prawa i Sprawiedliwości. Decyzja zapadła w ostatnich dniach, gdy Ministerstwo Sprawiedliwości pod kierunkiem Adama Bodnara i prokurator generalny próbowało ścigać Ziobrę za granicą. Sprawa ujawniła głębokie pęknięcia w koalicji Donalda Tuska, a jednocześnie pokazała, jak rządząca większość próbuje ukryć własne porażki za pomocą medialnych spektakli i kontrowersyjnych działań. Dlaczego sąd – nawet ten uznawany za „porządny” przez obóz 13 grudnia – zablokował ENA? Jakie są prawdziwe powody wizerunkowej kompromitacji ministra Żurka i co ujawnia najnowszy raport NIK w sprawie Szpitala Południowego w Warszawie?

Sytuacja wokół Zbigniewa Ziobry stała się symbolem bezradności rządu Tuska w realizacji obietnic „rozliczeń”. Mimo głośnych zapowiedzi i medialnej nagonki, sąd odrzucił wniosek o europejski nakaz aresztowania. Nawet sędzia kojarzony z poprzednią epoką nie znalazł podstaw do tak daleko idącego kroku. Roman Giertych, pełnomocnik jednej ze stron, próbuje dystansować się od Żurka, ale sam jest atakowany przez prawników za niespójność – jako obrońca oskarżonych mógł przecież wnioskować o zawieszenie postępowania, czego nie zrobił. W rządowych mediach pojawiły się absurdalne teorie o „wszechpotędze” Ziobry, sięgające nawet po administrację Donalda Trumpa. Sam Tusk przyznał publicznie, że Żurek ma „więcej ochoty niż możliwości”, przyznając tym samym porażkę w kluczowym elemencie kampanii rozliczeniowej. To nie tylko osobista wtopa ministra, ale symptom chaosu w prokuraturze i całym systemie, który koalicja 13 grudnia oskarżała wcześniej o „zabetonowanie” przez PiS, a teraz sama napotyka na niezależność sądów.

Kolejnym frontem walki jest sprawa Szpitala Południowego w Warszawie. Najnowszy raport Najwyższej Izby Kontroli, do którego dotarły media, obnaża kłamstwa Wojciecha Czuchnowskiego z „Gazety Wyborczej”. Dziennikarz twierdził, że w kontrowersyjnym pokoju nie było niczego nadzwyczajnego – zwykłe łóżka i standardowa opieka. Raport NIK mówi coś zupełnie innego: pokój B+1/0,74 oznaczony jako łóżkowy nie był wyposażony w żadne łóżka. Zamiast tego znajdowały się tam telewizor, meble, fotele, stół, kozetka lekarska oraz aneks kuchenny. Wejście ograniczone kartą kodową uniemożliwiało dostęp nawet kierownictwu oddziału. Większa część powierzchni nie była wykorzystywana medycznie. To klasyczny przykład patologii, którą media bliskie koalicji próbowały tuszować. Zatrzymania dziennikarzy związanych z „Republiką” dzień po porażce w sprawie Ziobry wyglądają na klasyczną akcję przykrywkową, mającą odwrócić uwagę opinii publicznej.

Nie mniej niepokojące są działania wokół wyborów samorządowych, szczególnie w Krakowie. Odwołanie prezydenta Aleksandra Miszalskiego w maju 2026 roku powinno skutkować szybkimi wyborami najpóźniej w sierpniu. Tymczasem kancelarie prawne i komisarz Kracik – były zastępca Miszalskiego – robią wszystko, by przeciągnąć termin pod pretekstem rozpatrywania protestów. Dziennikarz Cezary Gmys alarmuje: „To są jakieś jaja”. Pachnie to próbą „skręcenia” wyborów na wzór prezydenckich, gdzie liczenie głosów i procedury stały się narzędziem opóźniania demokratycznych rozstrzygnięć. Koalicja Tuska konsekwentnie testuje granice prawa, by utrzymać kontrolę nad kluczowymi miastami, nawet kosztem zaufania obywateli.

W tle tych wydarzeń narasta konflikt wewnątrz obozu władzy. Żurek traci grunt pod nogami, a coraz głośniej mówi się o Romanie Giertychu jako „czarnym koniu” mającym zastąpić go w roli twardego egzekutora. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny i sprawa ślubowań sędziów pokazują, jak chaotyczne są ruchy rządu – marszałek Czarzasty sam przyznaje sprzeczności we własnych działaniach. Ataki na prezydenta Karola Nawrockiego, w tym żenujące wypowiedzi pseudodziennikarzy, spotykają się z brakiem reakcji prokuratury, co kontrastuje z błyskawicznymi akcjami wobec krytyków władzy.

Czy koalicja 13 grudnia jest w stanie odzyskać wiarygodność po serii kompromitacji, czy też kolejne „rozliczenia” skończą się jedynie medialnymi pokazówkami? Najbliższe tygodnie pokażą, czy polski wymiar sprawiedliwości pozostanie rzeczywiście niezależny, czy stanie się narzędziem politycznej zemsty. Polacy zasługują na prawdę, a nie na kolejne tuszowanie faktów.